Określenie kierunku w malarstwie francuskim końca XIX w., którego celem było uściślenie zasad impresjonizmu, a jednocześnie przezwyciężenie jego sprzeczności; inicjatorem neoimpresjonizmu był G. Seurat, autor programowych obrazów Une baignade (1884) i La Grande Jatte (1886), kontynuatorem i teoretykiem kierunku - R Signac (autor traktatu D'Eugene Delacroix au néoimpressionnisme 1899), a przedstawicielami H. Cross, Ch. Angrand, A. Dubois-Pillet oraz były impresjonista C. Pissarro. Neoimpresjoniści zachowali podstawową zasadę impresjonizmu - ograniczenie palety do czystych barw oraz głównego zakresu zainteresowań do studium koloru i światła - dążyli jednak do zdyscyplinowania formy, zachowując niezmieniony kształt przedmiotu i stosując bardziej zracjonalizowane prawa kompozycji; wykorzystując popularne wówczas teorie optyczne, skodyfikowali, stosowane dotąd instynktownie przez impresjonistów, zasady dywizjonizmu i wynikającą z niego metodę malarską zwaną pointylizmem; dzięki temu kompozycje neoimpresjonistyczne łączą surowość i monumentalność form z mozaikową i barwną wibracją powierzchni obrazu.